به نام او


    قدیما!

    وقتی ما خیلی کوچیک بودیم...
    وقتی ما توی، یه خونه نبودیم ...
    وقتی ما توی یه کوچه هم نبودیم ...
    وقتی ما حتی توی یه خیابونم نبودیم ....
    .
    .
    وقتی ما فاصله رو بی معنی میدونستیم!!!
    .
    .

    وقتی وقتی وقتی !
   و همه این وقتی ها گذشت!!
   .
   .
   .
   .

     قدیما !
     وقتی خونه ی پدر بزرگ جمع میشدیم !
     تو خونه ای که.. حیاط ودرخته توتش یه دنیایی بود برا ی ما بچه ها !
     ما هم رنگ بودیم! و یه خانواده !
     یکی بودیم!
     به قوله بچه گی ها یکی برای همه! همه برای یکی!
     اون موقع ها همه چیز خوب بودو یه رنگ!
     .
     .

     تا رفتن فرا رسید!


     رفتنه چراغ خونمون...( به تعبیره مادر بزرگ)
    چراغه خونه ای که بعد ازاو....حتی دیوار هایش تاب تحمل رفتنه اورا هم نداشت !
    دیوار هایی که محکم بود تا او بود...
   .

    واو رفت!
    رفتنه او سخت بود و تلخ ....
   .
   .
   دیگه خونه ی پدر بزرگ رو بدون پدر بزرگ دوست نمی داشتیم...
   بدون پدر بزرگ....همه چیز و همه کس اون خونه رو دوست نمی داشتیم.........



     بدون او شدن، خاطره شد و بدون او ماندن ،عادت!!
     شعاره بچه گی مان هم شعار ماندکه ماند!!
    .
    .
    وحال ...
    بی شعار... بی حرف ....بی پدر بزرگ ... بی خونه ی پدر بزرگ....
     مانده ایم و عادت کردن را حک کرده ایم بر دیواری که فرو ریخت بعد از او...
    عادت به دوری ....عادت به یک رنگ نبودنمان...
 
     کاش پدر بزرگ دوباره بیاید ..
     و بودنمان ، کناره هم را دوباره رقم بزند ....
     بیایدو پیوندی دوباره به قلبهایمان باشد ....

                                      یادت به خیر بابا علی!

پی نوشت. قرار نبود این پست پی نوشت داشته باشه ...
ولی کامنت یکی از دوستانم در مورده این پست ...منو به فکر فرو برد....
گفتم بذارم که شما هم بخونین!

کوچیک که بودیم قلب کوچکمان تحمل دوری نداشت 

به نام خدای بارون


در روزگار ه در گذر ...

خود   ...را ...مثله... برگه درختی، به باده رو زگار سپردم ...

سپردنی نا فرجام ...

وباد.. گذشتو.. من هم گذشتمو ....گذشتم.....

 گذ شتنی بدون برگشت......

و حال ...

بعد از سال ها...همراهی........

پشیمان وخسته....از برگ بودن !

ای کاش برگه دراغوش باد نبودم...

ای کاش درخته ان برگ بودم ...

محکم واستوار..

وای کاش هیچ وقت!! ای کاش را زمزمه ی حال نمی کردم !

...که حال هم از دست رفت ماننده ساله های پیش..




بارونی باشین!

به نام او....

الان که دارم این نامه رو می نویسم ...
تاشده ، توی یک کشوی تاریک نشستم ... و...می خوام از خاطراتم و سرگذشتم بگم...
.
.
.
یه زمانی... روی شونه ی دلاورایی بودم ..که افتخارم وجود، روی شونه های خاکیشون بود...
افتخارم خونی بودنم بود....
افتخارم....
من براشون یه پارچه بودم ..نه برای زیبایی...نه برای مد...
بودم همسفری ...که مرهم زخمهای خون الودشون باشم ...
بودم...
حالا چی؟؟؟؟
حالا کیکم ؟؟
حالا رو شونه ی کدوم دلاوری نشستم !؟!؟
حالا من شدم یه مد؟؟
یه تیکه پارچه؟؟
.
.
خسته شدم ....دلم نمی خواد دیگه .. رو شونه هاشون بشینم !!!
دیگه طاغت وتحمل شونه هایی که رنگ خدا رونمی ده ندارم ...
میخوام خودم باشم ....
یه چفیه !!!! 
                                                 ....یادتان بخیر دلاوران.....